Ο Πάνος Λούπος στο προσωπικό του blog απορεί με το απύθμενο κόμπλεξ ορισμένων
Συμβαίνουν ενδιαφέροντα πράγματα το τελευταίο διάστημα. Όχι τόσο στην ΑΕΚ, όσο στους ανταγωνιστές βέβαια. Και φυσικά έχει πάντα σημασία τι γίνεται στον Ολυμπιακό, τι γίνεται στον Παναθηναϊκό, τι γίνεται στον ΠΑΟΚ. Με αυτούς ανταγωνιζόμαστε για το πρωτάθλημα και το κύπελλο, δεν παίζει η ΑΕΚ μόνη της.
Υπάρχει ωστόσο μπροστά μας πολύ… καλοκαίρι για να ασχοληθούμε και με τα δικά μας και με των άλλων και φυσικά είναι πολύ νωρίς για να γίνουν ασφαλείς εκτιμήσεις για την επόμενη σεζόν. Το μόνο που ξέρουμε αυτή τη στιγμή είναι το με ποιους προπονητές θα πορευτούν οι τέσσερις μονομάχοι, που προφανώς κι αυτό έχει τη σημασία του, αλλά με αυτό θα ασχοληθούμε σε επόμενο blog.
Κάποιες μέρες, εκτός από τα πολύ ενδιαφέροντα, υπάρχουν και τα πολύ σημαντικά της ζωής. Και η είδηση ας πούμε ότι ένας ιδιοκτήτης μιας ομάδας αναλαμβάνει τα έξοδα λειτουργίας των Παιδικών Χωριών SOS σε μια μεγάλη πόλη της Ελλάδας, αν μη τι άλλο, είναι σημαντική.
Δεν νομίζετε κύριοι συνάδελφοι; Δεν θα έπρεπε να έχει και την ανάλογη προβολή; Βασικά, δεν νομίζετε ότι είναι και πιο σημαντικό από το ότι σας… κούρασε η ομιλία του στη φιέστα της ΑΕΚ επειδή είχε διάρκεια 27 λεπτών; Βέβαια, δεν ήσασταν εκεί για να σας… κουράσει, οπότε το σωστό ρήμα είναι το «ενόχλησε». Ίσως δε να μην σας ενόχλησε η ομιλία, αλλά η κούπα.
Τέλος πάντων. Έγιναν τότε εκπομπές, έπαιξε πολύ και σε δελτία ειδήσεων. Αλλά γιατί δεν είδαμε στις ειδήσεις και την πολύ σημαντική δωρεά των Παιδικών Χωριών SOS στην Καλαμάτα; Μια αναφορά ρε παιδί μου, όχι να γίνει βασικό θέμα. Απλά… αναρωτιέμαι. Ένα «μπράβο». Κάτι τέλος πάντων.
Όπως και να έχει, ειναι μια ακόμα σπουδαία πρωτοβουλία στο πλαίσιο της περιοδείας του «δρόμου του νικητή», που και αυτό βλέπω ότι ενοχλεί πολλούς. Το ότι σέβεται δηλαδή η ΑΕΚ και τιμάει όλους τους «Ενωσίτες» που ζουν και αναπνέουν για την ΑΕΚ στην Ελλάδα, στην Κύπρο και φυσικά εκεί όπου είναι οι ρίζες της. Και ειλικρινά το να υπάρχουν σε πόλεις της επαρχίας αντιδράσεις για αυτό, το θεωρώ μικροπρεπές και συμπλεγματικό.
Αφήστε ρε τα παιδάκια, τις οικογένειες, τους οπαδούς κάθε ομάδας, να χαρούν και να φωτογραφηθούν, που δεν έχουν την ευκαιρία να νιώθουν κοντά λόγω της απόστασης. Και δεν το λέω επειδή είναι η ΑΕΚ, ειλικρινά. Όποια ομάδα και να ήταν στη θέση της. Αν είναι δυνατόν… Βλέπεις τις φωτογραφίες με αυτά τα παιδικά χαμόγελα δίπλα στο τρόπαιο της αγαπημένης τους ομάδας. Πώς γίνεται να είσαι τόσο κομπλεξικός που να σε ενοχλεί, που να μην θες να χαμογελούν παιδάκια;
Επίσης αυτό που συμβαίνει με τον Μάριο Ηλιόπουλο και το ζουν από κοντά όσοι πάνε για να δούνε το τρόπαιο της ΑΕΚ, αν μη τι άλλο είναι εντυπωσιακό για έναν άνθρωπο που μόλις πέρυσι μπήκε στην αθλητική ζωή του τόπου και μάλιστα σε μια ομάδα όπως η ΑΕΚ που έχει ένα σκεπτόμενο κοινό στη συντριπτική του πλειοψηφία και που δεν ταυτίζεται εύκολα (και καλά κάνει) με επιχειρηματίες και ιδιοκτήτες. Όμως ξέρει και να βλέπει και να κατανοεί και να αναγνωρίζεις τη γνησιότητα, την ειλικρίνεια και το πάθος.
Θα πρόσθετα και την ευφυία ενός ανθρώπου που μπαίνοντας σε έναν χώρο εντελώς άγνωστο προς αυτόν και κολυμπώντας στα βαθιά με καρχαρίες, όχι απλά τους νίκησε αλλά τους κατατρόπωσε. Οπότε θα έλεγα ότι μάλλον έχει δείξει ότι ξέρει και τι να κάνει και πως να το κάνει και πότε να το κάνει.
"Αν τα βίντεο δεν έχουν φορτωθεί, κάντε ανανέωση της Σελίδας"
ΠΗΓΗ: enwsi.gr