Ο Β. Αρναούτογλου γράφει το τέλος του Λουτσέσκου από τον ΠΑΟΚ και της τοξικότητας που επί χρόνια συνόδευε κάθε δημόσια παρουσία του στο ελληνικό ποδόσφαιρο
Η αποχώρηση του Ραζβάν Λουτσέσκου από τον ΠΑΟΚ δεν κλείνει απλώς έναν επιτυχημένο προπονητικό κύκλο. Κλείνει και ένα κεφάλαιο που για χρόνια συνδέθηκε όσο λίγα με την ένταση, τον διχασμό και τη διαρκή καλλιέργεια ενός κλίματος καχυποψίας στο ελληνικό ποδόσφαιρο.
Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει το έργο του. Οι τίτλοι που κατέκτησε, η νοοτροπία νικητή που πέρασε στον ΠΑΟΚ και η θέση που κατέχει πλέον στην ιστορία του συλλόγου είναι αδιαμφισβήτητα. Πιθανότατα πρόκειται για τον σημαντικότερο προπονητή που πέρασε ποτέ από την Τούμπα. Όμως οι προπονητικές επιτυχίες δεν μπορούν να σβήσουν όλα τα υπόλοιπα.
Γιατί ο Λουτσέσκου δεν άφησε πίσω του μόνο πρωταθλήματα και κύπελλα. Άφησε πίσω του και μια κουλτούρα μόνιμης αδικίας. Μια λογική σύμφωνα με την οποία σχεδόν ποτέ δεν έφταιγε ο ΠΑΟΚ όταν αποτύγχανε. Πάντα υπήρχε κάποιος άλλος. Οι διαιτητές, το σύστημα, η Αθήνα, οι αντίπαλοι, οι θεσμοί. Η αυτοκριτική ήταν σπάνια. Οι καταγγελίες μόνιμες.
Και αν υπάρχει μία ομάδα που βρέθηκε περισσότερο από κάθε άλλη στο στόχαστρο αυτής της νοοτροπίας, αυτή ήταν η ΑΕΚ.
Η εμμονή που δεν ξεπεράστηκε ποτέ
Το πεντακάθαρο πρωτάθλημα του 2018 εξελίχθηκε σε μια προσωπική εμμονή που ο Λουτσέσκου δεν κατάφερε ποτέ να αφήσει πίσω του. Οκτώ χρόνια μετά, συνέχιζε να μιλάει για «κλεμμένο πρωτάθλημα», λες και τίποτα δεν είχε κριθεί, λες και τίποτα δεν είχε τελειώσει.
Αντί να σταθεί στις επιτυχίες που ακολούθησαν, αντί να μιλήσει για τους τίτλους που κατέκτησε ο ίδιος με τον ΠΑΟΚ, επέστρεφε ξανά και ξανά στην ίδια ιστορία. Σαν να είχε ανάγκη να συντηρεί αυτή τη θλιβερή ψευδαίσθηση αδικίας ακόμη και όταν η πραγματικότητα είχε προχωρήσει.
Το πιο προβληματικό όμως δεν ήταν η διαφωνία του με μια απόφαση ή με ένα γεγονός. Ήταν η συστηματική προσπάθεια να παρουσιαστεί η ΑΕΚ ως ο μόνιμος «ένοχος» μιας ιστορίας που οι ίδιοι κυνήγησαν να ανατρέψουν στα χαρτιά. Ένα αφήγημα που δηλητηρίαζε τις σχέσεις των συλλόγων, φανατίζοντας τον κόσμο και μετατρέποντας κάθε αναμέτρηση σε κάτι πολύ μεγαλύτερο από έναν ποδοσφαιρικό αγώνα.
Ένας σημαντικός προπονητής κρίνεται και από την ικανότητά του να αποδέχεται ότι την ήττα και το γεγονός ότι η ιστορία δεν γράφεται πάντα όπως θα ήθελε ο ίδιος. Ο Λουτσέσκου έδειξε πολλές φορές ότι δεν μπορούσε να συμφιλιωθεί με αυτή την πραγματικότητα. Το ίδιο και ο θλιβερός, τοξικός περίγυρός του με κάμποσα πρωτοπαλίκαρα στα Media.
Ακόμη και όταν ο ΠΑΟΚ κατακτούσε τίτλους, εκείνος συνέχιζε να κοιτάζει πίσω. Να ψάχνει φαντάσματα. Να αναζητά δικαίωση για μια υπόθεση που είχε ήδη κλείσει.
Από τις δηλώσεις στις πράξεις
Η ένταση που εξέπεμπε ο Λουτσέσκου δεν περιοριζόταν στις συνεντεύξεις Τύπου. Είχε γίνει τρόπος λειτουργίας.
Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα από όσα συνέβησαν στο γκαράζ της OPAP Arena δύσκολα μπορεί να βρεθεί. Εκεί, σε μια στιγμή που απαιτούνταν ψυχραιμία, αυτοσυγκράτηση και υπευθυνότητα, είδαμε έναν προπονητή να παρασύρεται από το ίδιο κλίμα που ο ίδιος επί χρόνια καλλιεργούσε, εφευρίσκοντας ψέματα και ανηθικότητες για να επιτεθεί. Αντί να λειτουργήσει ως παράγοντας εκτόνωσης, βρέθηκε στο επίκεντρο μιας νορμάλ κατάστασης καζούρας που ξέφυγε από κάθε νορμάλ πλαίσιο.
Το περιστατικό δεν ήταν μεμονωμένο. Ήταν η φυσική συνέχεια μιας νοοτροπίας που έβλεπε παντού εχθρούς και προκλήσεις. Μιας νοοτροπίας που είχε ως αφετηρία την πεποίθηση ότι ο ΠΑΟΚ βρίσκεται διαρκώς υπό διωγμό και ότι τίποτα δεν συμβαίνει χωρίς κάποιο σκοτεινό παρασκήνιο.
Γι’ αυτό και τόσες φορές οι δηλώσεις του ξεπερνούσαν τα όρια της ποδοσφαιρικής αντιπαράθεσης. Οι ακραίες συγκρίσεις, οι υπερβολές, οι βαριοί χαρακτηρισμοί και η συνεχής αναζήτηση υπαιτίων δημιούργησαν ένα τοξικό περιβάλλον που δεν ταίριαζε ούτε στο μέγεθος του ίδιου ούτε στο μέγεθος του συλλόγου που εκπροσωπούσε.
Το παράδοξο είναι ότι ένας άνθρωπος με άρτιες ποδοσφαιρικές γνώσεις δεν κατάφερε ποτέ να καταλάβει ότι οι νίκες του αρκούσαν από μόνες τους. Δεν χρειαζόταν να συνοδεύονται από καταγγελίες. Δεν χρειαζόταν να συνοδεύονται από θεωρίες αδικίας και από διαρκείς επιθέσεις προς την ΑΕΚ και οποιονδήποτε στεκόταν απέναντί του.
Η ιστορία θα γράψει ότι ο Ραζβάν Λουτσέσκου ήταν ένας πολύ καλός προπονητής για τον ΠΑΟΚ, ίσως ο κορυφαίος που είχε ποτέ. Δίκαια. Όμως θα γράψει επίσης ότι υπήρξε ένας από τους βασικούς εκφραστές της τοξικότητας στο ελληνικό ποδόσφαιρο την τελευταία δεκαετία.
Ένας άνθρωπος που συχνά επέλεγε να διχάζει αντί να ενώνει, να καταγγέλλει με θλιβερές εκφράσεις, ένας τύπους που αντί να εξηγεί, έψαχνε για ψάχνει εχθρούς κυνηγώντας ανεμόμυλους.
Το κάρμα είναι τέτοιο όμως. Τον βαρέθηκαν, τον άδειασαν, τον ξαπόστειλαν. Καλό για τον ΠΑΟΚ ίσως να μην είναι, αλλά σίγουρα για το ελληνικό ποδόσφαιρο συνιστά μια εκ βαθέων ανακούφιση.
"Αν τα βίντεο δεν έχουν φορτωθεί, κάντε ανανέωση της Σελίδας"
ΠΗΓΗ: enwsi.gr