Ο Μάρκο Νίκολιτς συμπληρώνει σήμερα κι επισήμως έναν χρόνο στον πάγκο της ΑΕΚ
Υπάρχουν προπονητές που κερδίζουν τίτλους. Υπάρχουν προπονητές που αφήνουν
αποτύπωμα. Και υπάρχουν και εκείνοι που καταφέρνουν να κάνουν και τα δύο
ταυτόχρονα. Έναν χρόνο μετά την άφιξή του στην Αθήνα, ο Μάρκο Νίκολιτς ανήκει
πλέον ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.
Το καλοκαίρι του 2025 η ΑΕΚ βρισκόταν μπροστά σε μια από τις πιο κρίσιμες
αποφάσεις της σύγχρονης ιστορίας της. Η εποχή του Ματίας Αλμέιδα είχε
ολοκληρωθεί, η απογοήτευση από το φινάλε της προηγούμενης σεζόν ήταν διάχυτη
και η ανάγκη για επανεκκίνηση έμοιαζε επιτακτική. Ο χρόνος πίεζε, η
προετοιμασία πλησίαζε και η Ένωση έπρεπε να βρει τον άνθρωπο που θα αναλάμβανε
να την οδηγήσει σε μια νέα εποχή.
Η επιλογή του Μάρκο Νίκολιτς δεν αντιμετωπίστηκε από όλους με ενθουσιασμό.
Υπήρχαν μεγαλύτερα ονόματα στην αγορά. Υπήρχαν βιογραφικά που προκαλούσαν
περισσότερο θόρυβο. Υπήρχαν επιλογές που θα δημιουργούσαν μεγαλύτερη
επικοινωνιακή ασφάλεια. Όμως ο Χαβιέ Ριμπάλτα είχε διαφορετική άποψη. Είχε
μελετήσει εξαντλητικά την περίπτωση του Σέρβου τεχνικού και είχε πείσει τον
Μάριο Ηλιόπουλο πως αυτός ήταν ο άνθρωπος που ταίριαζε περισσότερο στο
ποδοσφαιρικό πρότζεκτ που σχεδιαζόταν.
Δώδεκα μήνες αργότερα, η ιστορία έχει ήδη δώσει την απάντησή της. Πρωτάθλημα
Ελλάδας. Προημιτελικά Conference League. Ευρωπαϊκά ρεκόρ. Ανανέωση συμβολαίου
μέχρι το 2029. Και το σημαντικότερο; Η αίσθηση ότι η ΑΕΚ βρήκε έναν προπονητή
που δεν ήρθε απλώς για να περάσει από τον πάγκο της, αλλά για να χτίσει κάτι
που μπορεί να αντέξει στον χρόνο.
Το καλοκαίρι της αμφισβήτησης
Η ΑΕΚ δεν παρέλαβε ο Νίκολιτς μια συνηθισμένη περίοδο. Παρέλαβε μια ομάδα
τραυματισμένη.
Η κατάρρευση του φινάλε της προηγούμενης σεζόν είχε αφήσει σημάδια. Το ρόστερ
έδειχνε γεμάτο αντιφάσεις. Υπήρχαν ποδοσφαιριστές που είχαν φτάσει στον κύκλο
τους, άλλοι που δεν ταίριαζαν στα νέα δεδομένα και αρκετοί που έμοιαζαν να
έχουν χάσει τη σύνδεσή τους με την ομάδα. Ο Σέρβος όμως δεν βιάστηκε.
Από την πρώτη ημέρα στην Ολλανδία ξεκαθάρισε πως κανείς δεν θα κρινόταν χωρίς
να πάρει την ευκαιρία του. Δεν έκοψε παίκτες πριν τους γνωρίσει. Δεν πήρε
αποφάσεις από βίντεο ή αναφορές τρίτων. Μίλησε με όλους, τους είδε όλους, τους
αξιολόγησε όλους.
Ήταν μια διαδικασία που έδειχνε ήδη τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται το
ποδόσφαιρο. Σκληρός όταν πρέπει, απαιτητικός πάντα, αλλά πάνω απ’ όλα δίκαιος.
Και αυτή η αίσθηση δικαιοσύνης ήταν ίσως το πρώτο στοιχείο που κέρδισε τα
αποδυτήρια.
«Λατρεύω το ποδόσφαιρο, αλλά πιο πολύ λατρεύω τις νίκες»
Η φράση ειπώθηκε στην παρουσίασή του και στην αρχή ακούστηκε σαν μια ακόμη
ποδοσφαιρική ατάκα. Δεν ήταν. Ήταν η πιο ακριβής περιγραφή του χαρακτήρα του.
Ο Νίκολιτς δεν ανήκει στη σχολή των προπονητών που ερωτεύονται τις ιδέες τους
περισσότερο από τα αποτελέσματα. Δεν πιστεύει στο ποδόσφαιρο ως καλλιτεχνική
έκφραση. Δεν κυνηγά την αισθητική τελειότητα. Πιστεύει στη νίκη. Και αυτό δεν
είναι κάτι που προέκυψε στην ΑΕΚ.
Το 2021 αποχώρησε από τη Λοκομοτίβ Μόσχας παρότι είχε μπροστά του πρόταση
ανανέωσης. Ο λόγος ήταν απλός. Η διοίκηση αποφάσισε να ακολουθήσει ένα μοντέλο
που έδινε προτεραιότητα στην ανάπτυξη νεαρών παικτών και στη δημιουργία
υπεραξιών. Ο Νίκολιτς διαφώνησε.
«Το αποτέλεσμα είναι το πρωτεύον. Παράλληλα εξελίσσουμε ποδοσφαιριστές. Οι
νεαροί παίκτες δεν αποτελούν αυτοσκοπό», είχε δηλώσει τότε. Πέντε χρόνια
αργότερα, αυτή ακριβώς η φιλοσοφία ήταν που τον ένωσε με την ΑΕΚ.
Ο Μάριος Ηλιόπουλος, ο Χαβιέ Ριμπάλτα και ο Μάρκο Νίκολιτς μοιράζονταν μια
κοινή πεποίθηση.
Οι πωλήσεις είναι σημαντικές. Η δημιουργία υπεραξιών είναι σημαντική. Η
ανάπτυξη παικτών είναι σημαντική. Αλλά πρώτα έρχεται ο πρωταθλητισμός.
Η ομάδα που άρχισε να πιστεύει
Κάπου εκεί ξεκίνησε η μεταμόρφωση. Η ΑΕΚ άρχισε να αποκτά τα χαρακτηριστικά
του προπονητή της. Έγινε πιο συμπαγής. Πιο πειθαρχημένη. Πιο ώριμη. Πιο
δύσκολη να ηττηθεί.
Οι ποδοσφαιριστές άρχισαν να καταλαβαίνουν τι ζητούσε. Η ομάδα απέκτησε
μηχανισμούς. Έμαθε να διαχειρίζεται καταστάσεις. Έμαθε να επιβιώνει σε
δύσκολες βραδιές. Και μαζί με την ομάδα άρχισε να αλλάζει και η εξέδρα. Η
δυσπιστία έδωσε σταδιακά τη θέση της στην εμπιστοσύνη. Η εμπιστοσύνη
μετατράπηκε σε σύνδεση. Και η σύνδεση εξελίχθηκε σε κάτι πολύ πιο ισχυρό.
Το «Fight, Believe, Never Give Up» έφυγε από τα αποδυτήρια και πέρασε στην
κερκίδα. Έγινε σύνθημα. Έγινε πανό. Έγινε σημείο αναφοράς μιας ολόκληρης
σεζόν. Για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, η ΑΕΚ και ο προπονητής της
έδειχναν να μιλούν ακριβώς την ίδια γλώσσα.
Η Ευρώπη που άλλαξε τα δεδομένα
Αν το πρωτάθλημα αποτέλεσε τον τελικό προορισμό, η Ευρώπη ήταν η πρώτη
μεγάλη απόδειξη. Η ΑΕΚ ξεκίνησε τη σεζόν με στόχο να επιστρέψει σε ευρωπαϊκή
κανονικότητα. Κατέληξε να γράψει ιστορία.
Η πορεία μέχρι τους «8» του Conference League ξεπέρασε κάθε αρχική
προσδοκία. Η ομάδα απέκτησε προσωπικότητα, ανταγωνιστικότητα και κυρίως τη
βεβαιότητα ότι μπορεί να σταθεί απέναντι σε οποιονδήποτε αντίπαλο. Τα ρεκόρ
ήρθαν ως φυσικό επακόλουθο. Εννέα ευρωπαϊκές νίκες μέσα σε μία σεζόν.
Δεκαέξι ευρωπαϊκά παιχνίδια.
Οι καλύτερες επιδόσεις στην ιστορία της ΑΕΚ σε μία ευρωπαϊκή χρονιά. Ο
Νίκολιτς έγινε ο πρώτος προπονητής που έφτασε σε αυτά τα νούμερα και
πρόσθεσε το όνομά του δίπλα σε μορφές όπως ο Φάντροκ, ο Σάντος και ο
Μπάγεβιτς. Όμως για εκείνον η Ευρώπη δεν ήταν παρά ένα κομμάτι του παζλ. Ο
μεγάλος στόχος βρισκόταν εντός συνόρων.
Η κατάκτηση της κορυφής
Οι πραγματικά μεγάλες ομάδες δεν κρίνονται τον Σεπτέμβριο. Κρίνονται την
άνοιξη. Κρίνονται όταν η πίεση γίνεται ασφυκτική.
Όταν οι τραυματισμοί πολλαπλασιάζονται. Όταν κάθε λάθος κοστίζει. Όταν οι
προσωπικότητες δοκιμάζονται. Εκεί ακριβώς η ΑΕΚ του Νίκολιτς έδειξε γιατί
ήταν φτιαγμένη για να φτάσει μέχρι το τέλος.
Η ομάδα παρέμεινε πιστή στις αρχές της. Δεν πανικοβλήθηκε. Δεν έχασε την
πειθαρχία της. Δεν ξέφυγε από το πλάνο της. Και τελικά κατέκτησε το
πρωτάθλημα. Για την ΑΕΚ ήταν η επιστροφή στην κορυφή. Για τον Νίκολιτς ήταν
ακόμη μία επιβεβαίωση.
Το τρίτο πρωτάθλημα της καριέρας του σε τρίτη διαφορετική χώρα. Μετά τη
Σερβία και την Ουγγαρία, ήρθε και η Ελλάδα. Μια ακόμη απόδειξη πως η
επιτυχία δεν είναι συγκυρία όταν επαναλαμβάνεται διαρκώς.
Η μεγαλύτερη νίκη δεν ήταν ο τίτλος
Παραδόξως, η μεγαλύτερη νίκη του Νίκολιτς ίσως να μην ήταν το πρωτάθλημα.
Ήταν κάτι πολύ δυσκολότερο.
Να κερδίσει τον κόσμο της ΑΕΚ. Να το πετύχει αμέσως μετά από μια τόσο έντονη
εποχή όπως εκείνη του Αλμέιδα έμοιαζε σχεδόν αδύνατο. Κι όμως συνέβη. Όχι
επειδή το ζήτησε. Όχι επειδή το επιδίωξε. Αλλά επειδή το κέρδισε.
Με τη δουλειά του. Με τη συνέπειά του. Με τον τρόπο που υπερασπίστηκε την
ομάδα. Με τον τρόπο που διαχειρίστηκε τις νίκες και τις ήττες.
Με τον τρόπο που έδειξε ότι δεν εργαζόταν απλώς για την ΑΕΚ, αλλά ότι
πίστευε πραγματικά σε αυτό που χτιζόταν. Κάπως έτσι, ένας άνθρωπος που σε
όλη την καριέρα του έμενε συνήθως έναν ή δύο χρόνους σε κάθε πάγκο, βρέθηκε
να υπογράφει συμβόλαιο μέχρι το 2029.
Η υπογραφή που λέει περισσότερα από χίλιες λέξεις
Η εικόνα ήταν συμβολική. Ο Νίκολιτς διέκοψε τις καλοκαιρινές του διακοπές για να ταξιδέψει στην Αθήνα και να ολοκληρώσει την ανανέωση του συμβολαίου του. Δεν περίμενε. Δεν το άφησε για αργότερα. Ήθελε να τελειώσει άμεσα.
Και υπέγραψε μπροστά σε μια φωτογραφία της ΑΕΚ από βραδιά Champions League. Σαν υπενθύμιση του επόμενου στόχου. Γιατί ο Σέρβος γνωρίζει καλά έναν μεγάλο κίνδυνο. Τον κίνδυνο της επιτυχίας. Γνωρίζει πως οι νίκες μπορούν να χαλαρώσουν ένα μυαλό.
Να δημιουργήσουν εφησυχασμό. Να κάνουν μια ομάδα να ερωτευτεί όσα πέτυχε αντί να κυνηγήσει όσα έρχονται. Γι’ αυτό μιλά διαρκώς για «υποχρέωση». Γι’ αυτό επιμένει ότι η κατάκτηση ενός τίτλου δεν είναι το τέλος της διαδρομής. Είναι η αρχή της επόμενης.
Η ποδοσφαιρική δικαίωση
Πριν από έναν χρόνο, η πρόσληψή του αντιμετωπίστηκε με επιφυλάξεις.
Σήμερα, ο Μάρκο Νίκολιτς είναι πρωταθλητής Ελλάδας, κάτοχος ευρωπαϊκών ρεκόρ με την ΑΕΚ, αγαπημένος της εξέδρας και ο άνθρωπος πάνω στον οποίο χτίζεται το μέλλον του συλλόγου.
Κυρίως όμως έχει δικαιωθεί η βασική του ιδέα. Η ιδέα πως οι τίτλοι δεν είναι προϊόν τύχης. Είναι αποτέλεσμα νοοτροπίας. Είναι αποτέλεσμα πειθαρχίας. Είναι αποτέλεσμα καθημερινής δουλειάς.
Έναν χρόνο μετά την άφιξή του στην Αθήνα, ο Νίκολιτς δεν έχει απλώς κατακτήσει ένα πρωτάθλημα. Έχει καταφέρει κάτι πολύ πιο δύσκολο. Να πείσει ολόκληρη την ΑΕΚ ότι το καλύτερο ίσως να βρίσκεται ακόμη μπροστά της.
"Και αυτό, ίσως, να είναι το μεγαλύτερο επίτευγμα της πρώτης του χρονιάς."
"Αν τα βίντεο δεν έχουν φορτωθεί, κάντε ανανέωση της Σελίδας"
ΠΗΓΗ: enwsi.gr
Δημοσίευση σχολίου
Σχόλια